Kemal CAN



Bookmark and Share

Hızlanınca icraat devrilince kader!


16.12.2018 - Bu Yazı 42 Kez Okundu.
Yorum : 0 - Onay Bekleyenler : 0

 Bu ülkede daha önce de trenler çarpıştı, büyük anıt olduğu söylenen dev inşaatlarda işçiler öldü, madenlerde yaşlı anaların “O yüzme bilmez ki” dediği çocukları boğuldu, soğukta askerler dondu. Binlerce vaka yaşandı ve bir tek üst düzey yönetici, kaza kılığındaki bütün cinayetlerin sorumlusu olan karar vericilerin biri bile görevinden ayrılmadı, alınmadı.

Üç gün önce Ankara’da bir tren kazası oldu. Dokuz kişi öldü, onlarca insan yaralandı. Olayın gündemde (en azından sosyal medyada) kalması 24 saat bile sürmedi. Sorumlu da hızlı bulundu: Orada olmaması gereken kılavuz lokomotif ve iktidar medyasının işaretiyle sabotaj ihtimaliyle gözaltına alınan makasçılar. Kimse idari ve siyasi sorumluluktan, sorumlulardan bahsetmedi. Doğrudan veya dolaylı bir vicdani yük işaretine, resmi açıklamaları geçen sahici bir üzüntü ifadesine rastlanmadı. Ölenler dışında kimseye bir şey olmayacağı, devlet güvencesinin yurttaşlar için değil sadece her türden yönetici için olduğu daha ilk günden bir kere daha ilan edildi.

Bu ülkede daha önce de trenler çarpıştı, büyük anıt olduğu söylenen dev inşaatlarda işçiler öldü, madenlerde yaşlı anaların “o yüzme bilmez ki” dediği çocukları boğuldu, soğukta askerler dondu. Binlerce vaka yaşandı ve bir tek üst düzey yönetici, kaza kılığındaki bütün cinayetlerin sorumlusu olan karar vericilerin biri bile görevinden ayrılmadı, alınmadı. Hatta sahiplenildi, “kelle vermemek” güç göstermenin en etkili alameti sayıldı. Hiç olmazsa vicdanlar rahatlasın diye gerçek olmasa bile sembolik bir sorumlu görmek isteyenler bozguncu sayıldı, yetmedi tekmelendi, yetmedi tekmeleyenler terfi ettirildi.

Siyasi ve idari kararlarıyla milyonlarca insanın başına geleceklere hükmedenlerin bu etkilerinin saltanatıyla, bu vebalin yükü arasında bir denge, eşitlik kurdukları görülmüş şey değil. Oluşan bütün kötü sonuçlardan, gereklilikler veya elde olmayan nedenler bahanesiyle sıvışmak da yeni bir alışkanlık değil. Bu çifte standart, iktidar denilen şeyin icadı kadar eski, iktidarın var olduğu en ücra köşeye kadar da yaygın. Çok kabalaştırarak söylersek; insanlığın hak ve özgürlük mücadelesinin tarihi de, kaptırılan bu iradenin geri alınması, en azından kontrol edilmesi çabasıyla biçimleniyor. Demokrasi denilen şeyin özü de, oluşturulacak mekanizmalarla hakkımızda karar verenlerin sınırlarını çizmek ve yapıp ettikleriyle ilgili hesap vereceklerini bilmelerini -en azından bu ihtimali- sağlamak.

Demokratik siyasetin, hatta demokrasinin ve siyasetin ayrı ayrı girdiği büyük krizle giderek daha otoriterleşen ve bunu bir hakka dönüştüren iktidar aklı, hesap vermesi gereken özneyi tersine çeviriyor. İradeyi bir kez ele geçirenin artık hesap vermekle ilgili bir meselesi kalmadığı, aksine bu iradeye ilişkin itiraz etme cüreti gösterenlerin hesap vereceği bir düzen, bir fikri altyapı kuruluyor. Mesela, ekonomik krizin nedeni olanlar değil, buna itiraz etmeyi aklından geçirenler tehdit ediliyor. İktidarların birilerinin sarı yelek giymesinden çekinmesi yerine, sarı yelek giyeceklerin korkması gerektiği anlatılıyor.

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, bütün insanların doğuştan sahip olduğu haklardan bahseder. Başka hiçbir özelliğe gerek duymadan insan olarak dünyaya gelindiği anda (hatta gelmeden önce bile) eşit haklara sahip olunduğunu hükme bağlar. Bugün, hak ve özgürlük alanlarını, hak ve özgürlük fikrinin kendisini, hak sahiplerini tartışma konusu yapan yeni otoriterlik, başka bir düşünme biçimini zorluyor: İktidarların, iktidar olduğu andan itibaren sahip olduğu “haklar”. Yeterli destek kalabalıkları bulmuş iktidarların, kendilerini her yolun meşru sayıldığı biçimde savunabildiği, her türlü itirazın, sorgulamanın gayri meşru kabul edilebildiği yeni bir tarz bu. Trump’ın bile kendisini mağdur ilan ederek medya saldırganlığına gerekçe yaratmaya kalktığı bir hal.

İnsanlara değil, iktidarlara yapılan haksızlıklardan bahsediliyor. Hakkı yenen insanların karşısına nankörlük edilmiş liderler konuluyor. Bu yeterince ikna edici bulunmazsa, envaiçeşit komplo teorisi ve kolayca listelenebilecek nifak odakları, düşmanlar yedekte bekliyor. Hata iktidarların öylesine bir hikmeti var ki; Allah’ın lütfu hep onların etrafında, kaderin gazabı hep insanların üzerinde. Kader onlara vurmuyor, Allah’ın lütfu da garibanlara ulaşmıyor. Mesleklerinin fıtratı gereği (ne demekse) ölmesi normal kader kurbanları karşısında, fıtratında sorumluluk ve bedel ödemek olmayan yöneticiler var. Yöneticilerin vatandaşlarını koruma sorumluluğu, vatandaşların yöneticilerini kollama mecburiyetine dönüşmüş.

2004 yılında Pamukova’da bir tren kazası oldu. 41 kişi öldü. O da hızlandırılmış trendi ve o da hızlandırılmış icraat baskısının ürünü bir felaketti. Daha AKP iktidarının ilk yıllarıydı ve olayın ilk günlerinde manşetler, canlı yayınlarla sorumluları işaret etme girişimleri görüldü. AKP’nin şimdi de gözde isimlerinden biri olan dönemin Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım’a kadar uzanan eleştiriler dile getirildi, hatta TCDD Genel Müdürü bile görevden alındı (sonra geri döndü). Ancak, “kelle vermenin” iktidar korumak için çok elverişli bir yol olmadığı; güç göstermenin, sorumluluk almaktan daha etkili olacağı çok çabuk anlaşıldı. Medya patronlarının telefonları birer birer çaldı ve çok hızlı sonuç alındı.

Bu hadise, iktidarların medya kontrolü atakları açısından ne ilk ne de tek örnekti ama önemli bir dönüm noktasıydı. Çünkü, o zamana kadar hizmet kusuru sayılabilecek alanlarda, en azından orta kademe yöneticilerin usulen de olsa sorumlu gösterilmesi bir “idare etme” yöntemiydi; medya ve genel kamuoyu açısından da risksiz “muhalefet” tatmini yaratıyor ve “demokrasi sahnesinin” sürmesine yarıyordu. Daha sonraki yıllarda başka milatlar konulsa da, hem medya etkisi hem de kamuoyunun kapanması için önemli bir eşik olan hızlandırılmış tren kazasında, iktidar bu oyuna ihtiyacı olmayabileceğini, başka yolların olduğunu öğrendi. Bütün “kazalar” sorumluluk alanından çıkartılırken bir akıl yürütme biçiminin de sonu gelmiş oldu.

Daha beş ay önce Çorlu’da 25 kişinin öldüğü kazanın da, zamanında yetişsin diye onlarca işçinin hayatına mal olan havalimanı inşaatının da, yüzlerce insanı yutan maden cinayetlerinin de hesabı, diğer yaşanan binlerce “kazada” olduğu gibi sorulmadı. Bu hesabı sormaya kalkanlar hapisle veya “engellenmekle” cezalandırılarak, hesap sorma hakkının ilgası ilan edildi. Ne medya, ne kamuoyu, ne de muhalefet aktörleri olayların takipçisi olabildi. Şimdi de, Ankara’daki olay istatistiklerde (sadece bu istatistikler bile ağır bir hesap nedeniyken) yerini alıp kapanıp gidecek. En hafifinden tartışmasız ağır hizmet kusurları olan “kazalar” siyasi ve idari sorumluluk alanı dışına taşınmışken; hizmetlerden, icraattan, dikilen anıtlardan bahsedebilmek, daha önemlisi bununla sonuç alabilir olmak bu zihniyet değişiminin ürünü. Treni hızlandırdığında alkış isterken tren devrilince sorumsuz olmayı başarmak, alkışlayan kadar “sorumlular nerede” diye soran sayısıyla ilgili.

Facebook Yorumları

reklam
16.12.2018
Hızlanınca icraat devrilince kader!
14.12.2018
Aynı derede kaç kere yıkanılır?
2.12.2018
Eski defterleri yeniden açmak
29.11.2018
Vaat siyaseti terk ederken
26.11.2018
Yerel seçimin nesi farklı
24.11.2018
Yeniden ittifakların gölgesinde siyaset
22.11.2018
Siyasette hareketlilik vadeden bir hafta
17.11.2018
Bildiğini unutmak, elindekinden olmak
14.11.2018
Ayrıntıdaki şeytandan öğrenmek
12.11.2018
Neyin İçinde, Ne ile Beraber, Nereye Doğru?
10.11.2018
Muhalefet cephesinde güncel durum
7.11.2018
İttifak hikayesinde güncel tablo
4.11.2018
Sistemin 'çaresi' ve krizi: Kimlik siyaseti
31.10.2018
Sahiden Kaşıkçı işi ne oldu?
29.10.2018
Hareketlilik de gerilim de iktidar blokunda
24.10.2018
İttifaksız yeni dönem
21.10.2018
Saçmalığa teslim olmak, nereye su taşır?
13.10.2018
Piyasa okur yazarlığı ve Brunson olayı
11.10.2018
Ölçüsüzlük
7.10.2018
İktidar neden seçimden korkmuyor?
4.10.2018
İmkan ve ihtimal
30.9.2018
İttifak günlükleri
28.9.2018
Enerjik Kötümserlik
26.9.2018
Bugünün sorumluluğu
23.9.2018
İktidarın yerel seçim rotası
19.9.2018
Acayip zamanlar
13.9.2018
Cumhuriyet tartışması
10.9.2018
Eyvallah
7.9.2018
Ödenmemiş fatura yığını
5.9.2018
Hastaya 'hasta' demek lazım
3.9.2018
Ekonomiyi siyasetle, siyaseti sertlikle idare
27.8.2018
Lütufla başlamayan yasakla bitmez
24.8.2018
Partilerin yerel seçim ufku
23.8.2018
Az iken muhalefet çok olunca kibir
20.8.2018
Lütuf düzeni
18.8.2018
Kayıp bölüştürmek
15.8.2018
Krizden çıkan totalitarizm hevesi
14.8.2018
Neyin mücadelesi kimin savaşı?
13.8.2018
Krizi karşılama stratejisi
10.8.2018
Her şey algıdan
8.8.2018
Vakit bulmak veya yaratmak
6.8.2018
Göstermeye ihtiyaç yok, her şey zaten ortada
3.8.2018
Kim kimi idare ediyor?
1.8.2018
Tabana yayılan ucuzculuk
30.7.2018
Diklenerek eğilmek
28.7.2018
Akşener gerçekten dönmezse?
26.7.2018
Kötülüğü çoğaltmak
24.7.2018
Ne yaptınız da yoruldunuz?
18.7.2018
Baş etme stratejileri
17.7.2018
‘Dağılma’ hevesi
14.7.2018
Kötü siyaset iyisini kovar
11.7.2018
Yeni rejim neye benziyor?
10.7.2018
Başkanın adamları
9.7.2018
Yeni dönem başlarken
5.7.2018
Seçim notları 2: 'Büyük hezimet' 7 Haziran'a benziyor mu?
2.7.2018
Soruları bitmeyen seçim
30.6.2018
Değişim bir tercih değil
28.6.2018
Seçim notları
26.6.2018
MHP oylarının anlamı
25.6.2018
24 Haziran’ın iktidar tablosu
23.6.2018
Bozgun görüntüsü
21.6.2018
Umudun kışkırttığı endişe
18.6.2018
Son düzlük notları
14.6.2018
İttifak çatlağı su sızdırıyor
12.6.2018
İttifaklar tablosu
8.6.2018
Metal paslanması
7.6.2018
Son düzlük kaygıları
4.6.2018
Rehavete yetmeyen ama cesaret veren bir umut
1.6.2018
Yüzde 50 evde zor tutuluyor
30.5.2018
Kötü haber: Seçim bitmeyecek
0 0
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir. Yazılan yorumlardan MARMARA YEREL HABER GAZETESİ veya duzceyerelhaber.com hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.