Murat Sevinç

www.gazeteduvar.com.tr



Bookmark and Share

‘İsraf’ edilen, bizim yurttaşlığımızdır!


8.12.2019 - Bu Yazı 87 Kez Okundu.
Yorum : 0 - Onay Bekleyenler : 0

  CHP’nin yerel seçim propagandası, yeni olmamakla birlikte farklı bağlamda sıkça kullanılır hale gelen bir kavram kazandırdı siyasete ve Türkçe’ye: İsraf. 

“AKP seçmeni olan muhafazakâr kesim ‘yolsuzluk’ sözcüğünden rahatsız oluyor, derdimizi anlatamıyoruz”, diye düşünen muhalefet, söz konusu kitlelerin dünyasında bir yeri ve anlamı olan kavramlar ararken, israfı buldu. İktidar seçmeninden oy almak zorunda oldukları için bu taktiğin bir anlamı olduğu düşünülebilir. Tabii, yolsuzluğa israf demek kaç oy kazandırmıştır, bunu tam olarak bilmek mümkün değil. Fakat ‘oy almak’ için başvurulan bu yöntemin tercih edilmesinin dayanağı, ‘yolsuzluk’ iddialarının seçmen kaçıracağı varsayımı ise, eh doğrusu bu düşüncenin isabetli olup olmadığı da tam olarak bilinemez!

Halihazırdaki muhalif siyaset, iktidar seçmenini ikna etmek üzerine inşa ediliyor. Kendi seçmeninin her hâlükârda cepte olduğu kanısıyla. Olabilir hakikaten, iktidardan kurtulmak isteyen milyonlarca seçmen görmezden geliyor bazı şeyleri, bu doğru. Fakat iktidar seçmeninin bu söylemle ikna edilebileceğini düşünmekte sanırım bir sorun var. 

Daha önce de dile getirmeye çalışmıştım; özellikle ana muhalefet partisi, seçtiği yol ve araçlarla, siyasetin dönüştürücü, öğretici işlevini ihmal ediyor. Ya böyle bir niyeti yok, ya da cesareti. O muhafazakârlar karşılarında daha açık konuşan birilerini görmek istiyor olamazlar mı? Sizce onlar yolsuzluk iddialarını duymuyor mu? Farkında değiller mi? Yoksa göre göre mi veriyorlar desteği? O zaman israf, daha da hoş görülebilir bir iddia haline gelmiyor mu? E canım hangimiz israf etmiyoruz ki zaman zaman, insanlık hali! 

Seçilen dilin kaçınılmaz bir sonucu, çoğunu bir kaba sıkıştırmanın pek mümkün olmadığı muhafazakâr değerlerin, genel geçer siyaset dili haline gelmesi. Homojen bir ‘dindar kesim’ olmadığı gibi, o kesimlerin en tutucularının ve iktidara adanmışlarının dilinin hakimiyetini kabul etmenin anlaşılabilir bir yanı var mı? 

Bir de tabii çok daha açık ve somut bir soruya gereksinim var burada: Eğer o insanların oyuyla iktidara gelirseniz, büyük israfta payı olanları yargılayacak mısınız? Hangi gerekçeyle? Müsrif oldukları için mi? 

Sonuç alıp almayacağı belirsiz bir taktiğin iler tutar yanı yok gibi geliyor bana. Sanırım yalnızca bana değil, çok insana da böyle görünüyordur. Şunu bir kez daha hatırlatmanın zararı olmaz: Her kesimle iletişim kurulmalı, dindar kesimle hemhal olacak yollar bulunmalı, buna hiç kuşku yok. Yalnızca oy için değil, birlikte yaşayabilmek için. 

Fakat muhalefet de şunun ihtimal olduğunu hesaba katmalı: Ülkede bir de ‘diğer kesim’ var ve dindar olsun olmasın eninde sonunda herkes ‘samimi’ bulduğuna değer verir. Eğer ‘vermez’ deniyorsa, o zaman ‘dönüşmesi’ için çaba harcanır. İnsanlar, kendilerine saf muamelesi yapana ne kadar iltifat eder, bilemiyorum.

Bir şey daha var: Şu aralar Türkiye’nin başına gelen en ‘acayip’ işlerden biri ‘kavram kargaşası’. “Başka sorunumuz mu kalmadı” demeyin hemen! Toplumu kötücül bir hücre gibi sarıyor bu ‘bilinçli’ ya da ‘bilinçsiz’ hal. Diyelim, önüne gelene ‘terörist’ demek kuşkusuz muhalefeti ürkütmek için tercih ediliyor. Muhtemelen bu duruma en çok sevinenler teröristlerdir! Öyle ya, pazarcısından faiz alana, seçmeninden yazar çizerine dek çeşitli yurttaş kesimleri terörist olarak adlandırıldığında… Örneğin, ‘soykırım’. Bakın, bazı KHK’liler de ‘soykırım’ kavramını kullanmaya başladı. İnsaf, KHK’lilerin durumunu anlatacak başka ifade kalmadı mı? Ya da harcıâlem hale gelen ‘darbe’. En vahimlerinden biri bu. Gezi darbe, dövizin artışı darbe, ekonominin gidişatını eleştirmek darbe. 12 Eylül neydi peki? İri sözcüklerle, ağırlığı olan kavramlarla konuşup yazmak, propaganda yapmak bir an etkileyici olabilir ama uzun vadede konuyu ‘sulandırmak’ dışında bir işlevi yok. 

İşte ‘israf’ sözcüğünün de böyle bir etkisi oluyor ve olacak. Musluğu iki dakika açık bırakmakla, milyarlarca liralık ihalenin kapalı yöntemlerle tahsis edilmesi aynı sözcükle karşılanamaz. Bu kadar açık ve basit. Siyasetçilerin, yurttaşa, kendilerinden daha az akıllı muamelesi yapmamalarında büyük yarar var. 

‘İsraf’ ile bu kadar oyalanmamın nedeni, Çiğdem Toker’in kitabı, Kamu İhalelerinde Olağan İşler. Tekin Yayınevi’nden çıktı. Kitap hakkında Gazete Duvar’da hayli kapsamlı bir yazı yazdığım ve Diken’de bir tanıtım yazısı çıktığı için, içeriğine girmeyeceğim. Burada benim açımdan önemli olan, ‘bir yurttaşlık öğretmeni’ olarak andığım Çiğdem Toker’in anlattığı ihale rejiminden hareket ederek, bir yurttaş olduğumuzu yeniden hatırlatmak.

Ortalama Türkiye cumhuriyeti yurttaşı, KHK’lilerin işten atıldığını biliyor, duyuyor, umursuyor, vesaire. Oysa Toker’in çalışması gibi kitaplar, bize seksen milyon insanın aslında yurttaşlıktan tasfiye edildiğini söylüyor. Yurttaşlıktan tasfiye edilmek, bir benzetme kuşkusuz. Milyonlarca insan, bu ‘harcama’ rejiminde birer yurttaş olma vasfını yavaş yavaş kaybettiğini henüz tam olarak kavrayabilmiş değil. Ya da, yaşadığı şeyin adını koyamıyor belki de.

Muhterem okur, 

Yurttaşlığımız, göz göre göre israf (!) ediliyor, mesele bu.

Özetle: Bizimle, yani yurttaşlar ile devlet arasında hangi bağlar var. Biz neden İngiltere’de ya da Fransa’da değil de, Türkiye’de oy kullanıyoruz örneğin? Çok mu saçma oldu bu soru? O zaman biraz daha saçma olsun: Neden ABD’ye değil de, Türkiye’ye vergi veriyoruz?

Buralı bir anne ve babanın çocuğu olduğumuz için, öyle değil mi? Anayasa’da ‘yurttaş’ sıfatıyla tanımlanıyoruz. Başka bir yerde doğsaydık nefes alabilir miydik? Evet. Başka bir yerde doğsaydık yemek yiyebilir miydik? Evet. Başka bir yerde doğsaydık tarla sürebilir, ekin elde edebilir miydik? Evet. Başka bir yerde doğsaydık ameliyat yapan hekim, yapı inşa eden mimar, kıyafet diken terzi, yemek yapan aşçı olabilir miydik? Evet. Devlet olmadan yaşayabilir miydik? Evet. Nitekim yalnızca beş bin yıllık tarihi var devlet adı verilen örgütlenme biçiminin. Modern devlet dediğimiz çok daha genç. Peki, başka bir yerde doğsaydık düşünebilir ve düşüncelerimizi dile getirebilir miydik? Kuşkusuz evet.

Demek ki aslında bizi biz yapan niteliklerimizin büyük çoğunluğu, yaşadığımız ülkede çevrelendiğimiz ‘kurallar’ olmadan da var olabilir. 

Gel gör ki biz buralıyız ve yurttaşı olduğumuz devletle aramızdaki en görünür bağ, ‘vergi’ veriyor oluşumuz. Evet oy veriyoruz, evet dernek kurabiliyoruz, evet sendika üyesi olabiliyoruz, evet yurttaşların sağlık ve eğitim haklarından yararlanabiliyoruz vs. Buna mukabil tümünü yapabiliyor oluşumuzun nedeni, ortada bir ‘devlet’ oluşu. Anayasamız, yaklaşık üçte birinde o devlet ile aramızdaki ilişkiyi düzenliyor. Bizi devlete karşı koruyor ve ödevler veriyor. 

O devletin varlığı ise bizim emeğimize, vergilerimize bağlı. Biz varsak, vergi ödüyorsak, devlet ve görünür tüm alametleri de var demektir. O araçları, kıyafetleri, sarayları, şunları bunları… Biz yapıyoruz. Biz ödüyoruz. Emeğimizle, vergimizle. 

Devlet bize ‘ekmek’ vermiyor. Biz emek harcıyor, emeğimizin pek azını kazanabiliyor ve kalanını bizi sömürenlere ‘hediye’ ediyoruz. Bunun adı ‘sömürü’, malum. Ezcümle biz devletluya ekmek veriyoruz. Sayemizde ekmek yiyorlar. Hatta pasta! Fakat bizi yönetebilmek için, bütün resmi ve gayri resmî araçlarıyla bizi ‘ekmek verdiklerine’ ikna etmek zorundalar. Şükran duymalıyız ki, buyurabilsinler.

Sözün özü, hani şu ‘israf’ olarak adlandırılan işler var ya, işte onlar, temel yurttaşlık ‘hakkımızın’ ihlali, devlet ile aramızdaki en somut bağın hiçe sayılması anlamına geliyor. 

Çiğdem Toker’in Uluslararası Şeffaflık Örgütü’nden alıntıladığı tanıma göre yolsuzluk, ‘Emanet edilmiş gücün, özel çıkarlar için kullanımı’. Güzel tanım değil mi? Bakın, ’emanet edilmiş güç’ ne kadar basit biçimde anlatıyor yöneten ile yönetilen arasındaki ilişkiyi. 

Yurttaşlar olarak emanet ettiğimiz, süresi belli, sınırları çizilmiş yetkinin nasıl kullanıldığının takibi, hem hakkımız hem görevimiz. ‘Ekmek verdiğimiz’ tüm yetkililerin bizim gelirimizi nereye ve nasıl harcadığı, öncelikle bizi ilgilendiriyor. İlgilendirmeli. Devlet onların babasının malı değil, bizim vergimizle ayakta duran bir yapı. Hepsi bu.  

Bütçe denilen ise, alın terimiz. Başka bir şey değil.

Milyonlarca yurttaş, bir KHK ile ihraç edilmediği için tam ‘yurttaş’ olduğu yanılgısıyla yaşıyor ne yazık ki. Yurttaş yerine konulmamanın tek yolu bu değil oysa. Gelirinizin bu boyutlarda ‘israf’ edilebilmesi, emin olun daha küçük düşürücü bir yöntem…

Okuma önerisi: 

İhraç edilmiş meslektaşlarımız tarafından büyük bir özen ve emekle, TİHV çatısı altında hazırlanan iki raporu buraya bırakıyorum. Üniversitede OHAL ve ihraçlarla ilgili, dört başı mamur bir çalışma. İçtenlikle kutlarım. Mutlaka göz atmanızı dilerim.

Facebook Yorumları

reklam
8.12.2019
‘İsraf’ edilen, bizim yurttaşlığımızdır!
3.12.2019
İktidar ve çevresinin ‘hukuk’ ile karşılaşma anları...
30.11.2019
Alevi’nin kapısına atılan çarpı, yurttaşlık ve faşistlik üzerine…
28.11.2019
Erkeğin mazereti, kadının canı...
27.11.2019
Geçmiş yıllarda Mülkiye’ye yapılanlar ve TA isimli gazeteci!
18.11.2019
Yeni liderleri ne yapacaksınız, siz varsınız ya!
15.11.2019
Mümtaz Soysal, Mümtaz Bey, Mümtaz Abi, Mümtaz, Mümtaz Hoca…
12.11.2019
Mümtaz Hoca...
9.11.2019
Medeniyet kaybı yolunda, son sürat…
5.11.2019
Duymak istediğini dinleyen kalabalık...
29.10.2019
Peki neye layık olduğunuzu düşünüyorsunuz?
26.10.2019
KHK’lının şehit düşmesi ve utanmazlık üzerine…
23.10.2019
Kürt’ün ‘annesine’ mi, ‘diline’ mi karşısınız? (3)
16.10.2019
Ermeni dölüyüm, Yahudi tohumuyum, Kürt çocuğuyum, etek giyiyorum…
10.10.2019
İçiniz yanmıyor, hiçbirinizin…
3.10.2019
Göğsüme oturan koca bir öküz...
28.09.2019
Kanser mi olmalı, depremde mi ölmeli, cezaevine mi girmeli?
27.09.2019
Kürt sorununu tartışmak, konuşmak gerekli midir? (1)
9.09.2019
Yeni rejimin omurgalı bir kadınla imtihanı…
6.09.2019
İngiltere’de parlamento, milletvekili ve yurttaş var!
20.08.2019
Ya sahip çıkarsın demokrasiye, ya da çıkmazsın!
6.08.2019
Ve bin küsur akademisyen akınlarda çocuklar gibi şendi...
30.07.2019
Çarpık olan parlamenter sistem değil, demokrasi anlayışınız!
24.07.2019
İhtiyacımız yeni anayasa değil, anayasasını sahiplenen bir toplum!
15.07.2019
O esnada cezaevindeler…
10.07.2019
Canavar değil yurttaş, maganda değil suçlu, hatalı değil arsız!
1.07.2019
Onun adı edepsizlik değil, yurttaşlık!
28.06.2019
Canan Kaftancıoğlu ‘kesinlikle’ yalnız değildir!
24.06.2019
Adalet yürüyüşüne katılan ve destek olanlar haklıydı, kazanıyorlar
14.06.2019
‘Gereksiz taramalardan’ kaçınmak, daha iyi olmaz mı?
9.06.2019
‘Gereksiz taramalardan’ kaçınmak, daha iyi olmaz mı?
8.06.2019
Yeni rejimin bir ‘normal insan’ ile imtihanı!
23.4.2019
Kendisini istikşafi müzakere ile hatırlamak isterdik!
19.3.2019
Üzülemeyen, hiçbir acının yasını tutamayan ülke…
1.3.2019
Ermeni yurttaşların yerinde olsam, mutluluk duyardım!
18.2.2019
Muhalefete bir soru: HDP’li vekillere ne yapıldığında rahatsız olacaksınız?
14.2.2019
Kuyruktakiler
4.2.2019
HDP yasadışıysa kapatılsın, değilse boş konuşulmasın!
12.1.2019
Anayasa’nın ‘yok sayılmasını’ görmezden gelsek ne olur? Elinizin körü olur!
10.1.2019
Yeni Türkiye’nin kaymağı ve Çukurambar!
4.1.2019
Seçime ilişkin ‘üç’ anayasa tartışması
16.12.2018
Kemal Gözler sordu: Anayasa hukuku nereye gidiyor? Bir yanıt çabası… (1)
22.11.2018
Hukuk filan, bizlik işler değil bunlar; sıkıntı yok!
11.11.2018
Farkında mısınız, seçmeniniz sandığa gitmeyebilir!
6.11.2018
Cihangir İslam’ın söz özgürlüğü...
1.11.2018
Cumhuriyet’in kimsesizleri...
31.10.2018
‘İlk 500 tutkusu’ (2): Ticari, sağa çek!
25.10.2018
‘İlk 500 tutkusu’ (1): Karl Marx’ı Türkiye’de doçent yapmazlardı
23.10.2018
Bindiği trenden inemeyen yolcunun hikâyesi...
21.10.2018
Biz kimiz ve temel bir ilkemiz var mı?
18.10.2018
Hınç toplumunda, yurttaş kalabilme marifeti
12.10.2018
Sağlık çalışanlarına yönelik şiddetin dayanılmaz hafifliği…
11.10.2018
10 Ekim 2015’te, Ankara Garı’nda…
9.10.2018
Umuda ve kafa karşılıklarına olan ihtiyacımız...
5.10.2018
Konvoylardaki ‘önemli’ insanların yaşamımızdaki yeri nedir?
2.10.2018
İğneyle kazılan kuyunun dibindeki, umut...
1.10.2018
Affetmemek…
26.9.2018
Toplum değil, kalabalık; Akdenizlilik değil, itlik…
25.9.2018
Mehmet için yapısal reformlar, yok hükmündeydi...
20.9.2018
Dayak yememek için, Nazi’lere katılıyorlardı...
16.9.2018
Müteahhitle aynı gemideki işçiler ve zavallı muhalefet!
13.9.2018
Kitlelerin ruhu ile çocuk ruhu birbirine benzerdir...
10.9.2018
Bir Cumhuriyet okurundan…
4.9.2018
Hiç olmazsa hafta sonları tek ayak üzerinde durmasaydı...
30.8.2018
Bir kısım ‘laik’ yurttaşın, laikliğe olan acil ihtiyacı…
28.8.2018
Her gün 16.20’de, tek ayak üzerinde duracaktı...
27.8.2018
An…
23.8.2018
Savunma saldırıyor...
20.8.2018
#çoktanunuttuk…
18.8.2018
İdeolojileri bir yana bırakalım! Neden, biz ‘masa’ mıyız?
15.8.2018
Bedelli askerliğe dair, bazı notlar...
0 0
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir. Yazılan yorumlardan MARMARA YEREL HABER GAZETESİ veya duzceyerelhaber.com hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
GÜNÜN YAZARLARI
Günün Yazarları


Aradığın Evi Bul. Emlak8.Net

Dijital Reklam Ajansı Serbay Interactive