Cafer Solgun



Bookmark and Share

Deprem sonrası Elazığ Seko Mahallesi’nden insanlık halleri…


11.02.2020 - Bu Yazı 326 Kez Okundu.
Yorum : 0 - Onay Bekleyenler : 0

 Elazığ'a doğru hareket etti otobüsümüz. İstanbul'u geride bıraktıktan sonra geçtiğimiz hemen her yer karlıydı, kar yağıyordu. İstanbul'da da kar yağmaya başlamış cuma günü. Kaç kıştır İstanbul'da doğru dürüst kar yağmıyor. Kızım isyan ediyor bu duruma kendince gayet haklı olarak; "Sadece soğuk. Hiç kar yağmıyor. Böyle kış mı olur?"

Sivas, Uzunyayla'da yoğun tipi vardı. Yolda kalmış, arızalanmış araçlar gördük. Kendimi bildim bileli, Uzunyayla böyle. Yıllar önce orada bir otobüs dolusu insan, donma tehlikesiyle yüz yüze kalmıştık.

Otobüsle seyahat etmek çok hoşuma giderdi bir zamanlar. Hala da seviyorum ya, dört-beş saatten fazla bir uzun yol seyahati biraz yorucu ve sıkıcı geliyor bana artık. İletişim ve teknoloji çağında yaşıyoruz ve "yaşlanıyoruz"dan ziyade bununla da ilgili olmalı. Hep bir koşturmaca, hep bir yerlere yetişmek zorundaymışız gibi bir telaşla yaşıyoruz çünkü. Uçak biletleri fahiş idi. Üstüne de geçenlerde meydana gelen kaza nedeniyle S. Gökçen Havaalanındaki bütün uçuşlar iptal edildiği için, biraz da mecburiyetten tercih ettim otobüsü. İşin mecburiyet kısmı bir yana, içten içe istiyordum da galiba. Depremden bu yana bir nostalji duygusu yerleşti içime. Değil mi ki, "eskiden" İstanbul'dan Elazığ'a, Elazığ'dan İstanbul'a otobüsle gelirdim. Fosur fosur sigara da içilirdi o zamanlar. Kafamı cama yaslar düşüncelere, hayallere dalardım; uyuyamazdım.

Elazığ yolcularını indirdikten sonra Van'a devam edecek bir otobüstü bindiğim. Şoförlerden biriyle molalarda ahbap olduk. 50'li yaşlarında ve Van, Bahçesaraylıydı. "Bizim oralar her kış böyle. Ama bu kış felaket oldu. İlk defa çığ düşmüyor oraya. Ama ben böyle bir kurtarma çalışması ne gördüm, ne duydum" dedi. Bahçesaray-Van yoluna tünel yapılmış bir noktada, "ama" diyordu, "orası çığ bölgesi değil ki!" Tünel ve asma yollar yapılmalıymış. Yakınmaya, şikâyet etmeye daha da devam edecekti ya, nereden aklına geldiyse ne iş yaptığımı sordu. Gazeteci olduğumu öğrenince sustu adam, konuyu değiştirdi. Eskiden insanlar "yaz gazeteci" diye başlarlardı hep bir ağızdan, "bunu da yaz, madem gazetecisin..." Nicedir, gazeteci deyince insanlar konuşmayı değil susmayı tercih ediyorlar. "Yandaş" da "muhalif" de olsan, güvenmiyorlar.

Otobüsten indikten sonra ucu ucuna yetiştim "çarşı"ya giden minibüse. Ceplerimde bozuk para ararken "yoksa kalsın abe" dedi şoför. Bulup verdim teşekkür ederek. İstanbul'da ücretini ödeyemeyen insanları bağrış çağrış minibüslerden indirdiklerine çok tanık olmuşumdur...

"Çarşı"nın olağan kalabalığı, hareketliliği devam ediyordu. Görünürde depremi hatırlatan yegâne şey, AFAD üniformalı insanlar ve araçlarıydı. Hayat devam ediyordu bir şekilde işte. İnsanlar hafta sonu alışverişine çıkmışlardı. Ara sıra kar atıştırıyordu ama ayaz vardı daha çok. Keskin bir soğuk. Ama bu kalabalıkta her zamankinden farklı bir hava vardı; insanlar durgundu, hüzünlüydü. Deprem herkesi ürkütmüş, moralini, psikolojisini bozmuştu...

Anam heyecanla beni bekliyordu. Hozat Garajı ile Yıldızbağları Mahallesi, yürünebilir bir mesafedir. Hava soğuk da olsa yürümeyi tercih ettim. Yol üstünde bir markete uğrayıp ev için alışveriş yaptım. Boş bir AFAD yardım kamyonu gördüm. Ve çadırlara sığınmış soğukla mücadele eden insanlar...

Ve işte anamın kapısının önündeydim. Sarıldık. Elini öptüm. Sobayı yakmıştı benim için. İlk günkü heyecanla depremi anlattı. Artçı sarsıntılar devam ettiği için insanlar günlerce eve girememişler korkudan. "Bu karda, bu kışta, bir de deprem, fakirin çilesi bitmiyor oğlum." Altun ve çocukları gelmişler. Altun, benden birkaç yaş küçük, çocukluk arkadaşım. Ermeni kapı komşularımızdan bize yadigâr. "İnsanlar aç, yoksul, perişan. Depremin vurduğu da vurmadığı da yardım almak peşinde. Ben almadım" diye anlatmaya devam etti anam, "Şükür, bize bir şey olmadı." "Şükür" dedi ama peşinden ekledi, "Baban beni istemedi yanına demek". Ağladı...

Biraz hasret giderdikten sonra sırt çantamı eve bırakıp "çarşıya" dolaşmaya çıktım. Ama adımlarım beni Seko Mahallesi’ne götürdü. Hani, haberlerde adı "Mustafa Paşa Mahallesi" diye geçen mahalle. Seko Mahallesi, çocukluğum demek...

Seko Mahallesi adını bir zamanlar burada yaşamış bir Ermeni'den almış. Sonradan adı "Mustafa Paşa Mahallesi" olarak değiştirildiyse de, halk arasında adı hep Seko Mahallesi idi. Artık, "Bu mahallede Kürtler yaşardı bir zamanlar" diyeceğiz, "Ermeniler yaşardı, Zazalar yaşardı, Aleviler ve Sünniler yaşardı." 1970'li yılların hengâmesinde dahi topraklarını terk etmemiş Ermenilerin çoğu, 12 Eylül darbesini izleyen yıllarda terk ettiler Elazığ'ı. Kimisi İstanbul gibi daha "göze görünmez" olabileceklerini düşündükleri büyük şehirlere göç etti, kimisi de Avrupa'ya. Seko Mahallesinde kalanlar da oldu ama. Çocuklarıyla birlikte büyüdüğümüz Mardiros Abe mesela, Varto Abla mesela, kızını "platonik" bir aşkla sevdiğim Marsa Abla mesela... Evlerini, yurtlarını terk etmediler, burada öldüler...

Mahallenin büyük çoğunluğu gibi tek katlı kerpiç tuğlalı evlerin oluşturduğu Çayırlı Sokak, mahallenin özeti gibiydi. Palulu Sünni Zaza aileler vardı, Türk aileler vardı, Ermeni ve Dersimli aileler vardı. Tek tük betonarme apartmanlara gıpta ile bakardık; onlar zengindi, bizler yoksul. Galiba en önemli ortak paydamız yoksulluktu. 12 Eylül öncesi ve sonrası, kiminin Adalet Partili, kiminin MSP’li, kiminin CHP'li olduğu o sokakta, bazen kapı önlerinde veya kahvehanelerde tatlı sert "siyasi" çekişmeler, atışmalar olsa da, herkes birbirini kollar, korur, yardımlaşırdı. Evet; bir zamanlar "komşuluk" diye bir şey vardı bu ülkede...

Polis tarafından arandığım bir dönemde, görmek için uğradığım anamın evinde baskına uğramıştım. Anam, nenem ve onların seslerine koşan komşu kadınlar evin kapısı önünde nasıl barikat olmuşlardı; unutamam... Anamı ve Türkçe bilmeyen nenemi tepeleyip eve girmeleri işten bile değildi. Ama onların "Evde kimse yok. Ne istiyorsunuz oğlumdan? Burada değil!" feryatlarına sokağımızın kadınları, diğer analar koşup gelmişti hemen. Halka tatlılarını sattığımız Palulu şorikli Rabe (Rabia), Sünni ve Türk Pamuk Teyze, Sünni ve Türk sağır Selaha (Saliha), Dersimli Fatma abla, Ermeni Varto abla... "Cafer burada değil! Daha yeni çıktı içeriden. Ne istiyorsunuz Fecire hanımdan?" Hepsi de o anda evde olduğumu biliyordu...

O sokak ve o insanlar artık yok...

O kerpiç tuğlalı evlerin yerine yapılan "yeni" binalar depremde yıkıldı. Ayakta kalanları da depremde ağır hasar gördükleri için iş makineleri yıkıyor. Mahallenin derelerini, tarlalarını, top oynadığımız boş arsalarını, bağlarını, bahçelerini ise doğal afet değil, çok daha önce insan evlatları yıkmış, yok etmişti...

Anamla başsağlığı ziyaretlerine gittik Elazığ'a geldiğimin ertesi günü. Yıldızbağları ile birlikte Elazığ'daki diğer Dersimli mahallesi olan Fevzi Çakmak'a. Bu yılın ilk günlerinde amcamın oğlunu kaybettik, kalp krizinden. Üstüne deprem. "Bu ne felakettir Ya Ali..."

Depremzedelere yardım konusunda gördüğüm, duyduğum bir eksiklik olmadığını belirtmeliyim. En azından şehir merkezinde. Köylere gitmedim. Bu tabii ki iyi bir şey. Ama Fevzi Çakmak Cemevi önünde yaşanan bir yardım dağıtma olayını da anlatmadan geçemem. AFAD'ın TIR kamyonu, cemevi önünde içinde battaniye, yastık, yorgan, kışlık elbiseler bulunan yardım kolileri dağıtacakmış. Deprem Fevzi Çakmak'ı vurmamış ama insanlar yoksul, muhtaç. Bir anda kamyonun etrafı dolmuş. Ve görevliler, açtıkları kolilerden çıkardıkları eşyaları insanların üzerine atarak yardımı "dağıtmaya" başlamış! Bunu bana anlatan kadın, "Çok kızdım" dedi, "böyle yardım mı dağıtılır!" Cemevi yöneticilerine gitmiş ve onlara da kızmış. "Bizim alakamız yok" demişler, "Kendi organizasyonları."

O yardım kolilerini insanların kafasına atmayın sayın hanımlar, beyler! İnsanların yoksulluklarını gözlerine sokmayın, kafalarına vurmayın! İnsanların onurlarını, gururlarını zedelemeyin! Buna hakkınız yok; unutmayın! İnsanlar, "Biz Alevi olduğumuz için öyle yaptılar" dediler bana. Buna inanmak istemiyorum. Birkaç yorgun bezgin kendini şaşırmış görevlinin işidir herhalde dedim ve umarım öyledir...

İlk gün Seko Mahallesi’ne girememiştim ya, ikinci gün, dayanamadım...

Ne denli değişmiş de olsa girintisini çıkıntısını bildiğim ara sokaklardan, halk arasında bir zamanlar tankların topların onarıldığı askeri bir merkez olduğu için "ağır bakım" olarak isimlendirilen, şimdi Fahri Belen Kışlası olan yerin karşı sokaklarından. Çok soğuktu hava. Buz gibi, kesen bir soğuk. Barikat önlerindeki polisler ve diğer görevliler, enkazdan çıkardıkları odun parçalarını yakarak ısınmaya çalışıyorlardı. Çadırların içine soba kurmuşlardı insanlar ısınmak için.

Canım yanıyordu benim. Ne buz kesmiş ellerimin farkındaydım ne de ayaklarımın. Çocukluğum acıyordu, gençliğim, ilk "devrimcilik" duygularım, "devrim olacak ve her şey çok güzel olacak" inancım, coşkum...

Nasıl olduysa birkaç kare resim çekmeyi akıl ettim.

Ve nasıl olduysa evleri ağır hasar gördüğü için açıkta kalan ve çadıra geçmektense oralarda sağlam kalmış bir binada ev kiralayabilmiş çocukluk arkadaşım bir Ermeni aileyi aramayı akıl edebildim. Gelmişken onları da görmeden gitmeyeyim diye...

Boş bir parkta beklerken beni almaya geldi Silva. "Üşümüssün abe" dedi bana sarılırken. "Yok" dedim, "çok üşümedim."

"Gözlerinden yaşlar gelmiş ama soğuktan" dedi.

"Öyle mi?" dedim, "evet, hava çok soğuk Silva..."

Facebook Yorumları

reklam
11.02.2020
Deprem sonrası Elazığ Seko Mahallesi’nden insanlık halleri…
4.02.2020
Sayın Kınık, kalkın o koltuktan!
21.01.2020
Ortadoğu: Mevzunun özü…
14.01.2020
Kaos ve istikrarsızlık Ortadoğu’nun ‘kaderi’ mi?
7.01.2020
38 ağladığımız, yandığımız, öldüğümüzdür…
24.12.2019
Kanayan vicdanımız: Roboski
17.12.2019
'Gömlek değiştirdik' bile diyemeden...
12.12.2019
Alevilerin eşit yurttaşlık haklarını tanıyın!
26.11.2019
Bir 'gelecek tasavvurunuz' yoksa…
20.11.2019
Toplu intihar vakalarının düşündürdükleri
12.11.2019
En kötüsü çaresizliktir insan hallerinin...
5.11.2019
Egemen gündem, 'öteki' gündem...
25.7.2018
'Kontrol'lü mü? 'Tiyatro' mu? 'Darbe' mi?
9.4.2017
Sahi ne oldu o ‘ruh’?
17.2.2017
“Evet” ya da “Hayır” derken...
2.2.2017
Hayırlısı...
27.12.2016
Bir yılbaşı anısı...
3.11.2016
‘Tebligatınız var’
23.10.2016
O sesin sahibi...
28.9.2016
“Günlerden Bir Gün”ün kısa hikayesi-2
27.9.2016
“Günlerden Bir Gün”ün kısa hikayesi-1
14.7.2016
‘İç barış’ derken?
12.7.2016
Barış, iç barış, teslimiyet
9.7.2016
Bayram ve tatil bitti hayat devam ediyor
7.7.2016
Bayram halleri
5.7.2016
İyi bayramlar
2.7.2016
Madımak katliamını düşünmek…
30.6.2016
Söz konusu olan hayatımız, geleceğimizdir
28.6.2016
AB çöksün, biz yeniden kuralım’
25.6.2016
‘Milli iradeye’ de mi ‘kayyım?’
23.6.2016
Çok mu ‘cesurlar’?
18.6.2016
Liseliler ne diyor siz ne diyorsunuz?
16.6.2016
Tuhaf ve düşündürücü işler
14.6.2016
Tahrikçi kim acaba?
12.6.2016
Diktatörlük... Psikolojik harp... Ne alakası varsa?!
9.6.2016
Tehlikeli acizlik
7.6.2016
Irkçılığın laboratuvar sonuçları
5.6.2016
Medyadaki tırşıkçılar-2
2.6.2016
Medyanın tırşıkçıları
31.5.2016
Darbeler bastırıldı, sıra ‘üst akıl’da!
29.5.2016
Rezilliğe paravan olanlar
27.5.2016
Olanları ve olacakları CHP de görüyor (mu?)
25.5.2016
‘Dur bakalım şimdi ne olacak?
19.5.2016
Sorun HDP değil parlamentonun saygınlığı
14.5.2016
Kılıçdaroğlu’na saldırıyorlar, ama…
10.5.2016
Demokrasinin asgari eşiğinde…
7.5.2016
Belliydi…
5.5.2016
38 hâlâ kanıyor…
4.5.2016
‘Bakalım millet ne diyor?’
30.4.2016
‘Naaptın İsmail abi ya?’ diyorlar. Neden ki?
29.4.2016
Gündem çarpıtma mı gündem oluşturma mı?
24.4.2016
AKP’nin çarkları ve kutuplaştırma
21.4.2016
‘Cadı avı’
19.4.2016
Kansız bir gökyüzü için... Adalet...
17.4.2016
CHP artık ‘sert’ olacakmış. Yani?
12.4.2016
Ensar Vakfı paniği… Neden?
10.4.2016
Yazıklar olsun!
9.4.2016
12 Eylül’ün izindeler…
5.4.2016
Devlet uyumuyor. Uyutmuyorlar ki…
2.4.2016
‘Darbe mi olacakmış? Ne zaman?’
1.4.2016
Ortaya karışık
26.3.2016
‘Gelecek’ çocuklarımız değilse eğer…
24.3.2016
‘Bu adamın ne işi var oralarda?’
22.3.2016
Yapmayın…
20.3.2016
‘Olmasaydı sonumuz böyle’
18.3.2016
Korku büyürken…
15.3.2016
Kaos, istikrar, Survivor ve ‘işler yolunda’
13.3.2016
Yaparsınız, gücünüz var…
8.3.2016
Sahi, nereye kadar?
5.3.2016
Yapabilirsiniz, evet, ama nereye kadar?
4.3.2016
Meselemiz nedir; anlamayan kaldı mı?
1.3.2016
Evet ortalık ‘karıştı’…
23.2.2016
Türkiye nereye?
20.2.2016
Neden yalnız ve ‘hedefteki ülke’ olduk?
18.2.2016
Baykal’ın ‘bayram değil seyran değil’ çıkışı
16.2.2016
Savaş mı? ‘One minute’!
13.2.2016
Sahibinin sesi medya ve Cizre
9.2.2016
Cizre’de ne oldu, ne oluyor?
6.2.2016
Davutoğlu’nun tutumu ya da tutumsuzluğu...
4.2.2016
Sur’u Toledo yapmak?
2.2.2016
Korucular ‘muhatap’ olursa...
31.1.2016
Devlet ‘rutin dışına’ çıkarsa ne olur?
28.1.2016
‘Rutin dışı’ devlet...
23.1.2016
Zaman beklediğimizdir...
21.1.2016
Bu ‘farkın’ bedelini çok ağır ödüyoruz
19.1.2016
‘Adalet’ isteyince de ‘hain’ oluyor muyuz?
16.1.2016
Devlet suç işler mi?
15.1.2016
Di vî karî de şaşiyek heye
12.1.2016
Boğmak istediğiniz o çığlık utancınız olacak
9.1.2016
‘Kürt’ deyince…
7.1.2016
Duygusal kopuş...
2.1.2016
Sıkıntı...
31.12.2015
‘Dûr bî nure’ ya da yeni yıl yazısı
30.12.2015
DTK’dan ‘öz yönetim’ çıkışı ve kanayan tarih
24.12.2015
Bir bakalım neler oluyor...
22.12.2015
Dışarıda ‘yaptık oluyor’ olmuyor
20.12.2015
Celal Şengör’e açık mektup
16.12.2015
‘Yapıyoruz ve oluyor’ körlüğü
10.12.2015
Demokrasi ‘bahşedilen’ değil kazanılandır
8.12.2015
Yurtta ve cihanda aktif kutuplaşma, yüksek tansiyon
5.12.2015
Bu kafayla da Türkiye yönetilir, ama...
3.12.2015
‘Önce biraz zor gelecek ama…’
2.12.2015
Elçi’mizi yitirdik, umudumuz ağır yaralı
29.11.2015
Gazetecilik sınavı
28.11.2015
Rusya ile kriz: ‘Şükür’ mü?
22.11.2015
Toprak
19.11.2015
‘Biz birlikte Türkiye’yiz’!
17.11.2015
İçimizdeki IŞİD’le yüzleşmezsek…
14.11.2015
Mavi…
11.11.2015
Bu seçimler eşit, adil ve serbest miydi?
9.11.2015
Teşhis ve umut…
4.11.2015
‘Sen kazandın ama biz haklıydık’
2.11.2015
Bugün 2 Kasım
31.10.2015
Sandık kayyumları…
29.10.2015
Darbe hukuku ve büyüyen umut…
28.10.2015
Darbeye karşı direnmek meşru bir haktır
26.10.2015
Umut, direnen insanlığımızdır
24.10.2015
Kerbela… Unutulmayan, unutulamayan, unutturulmayan
22.10.2015
‘Söyle bakalım…’
19.10.2015
Belki bir umut daha...
17.10.2015
AKP ve IŞİD’in ortak hedefi: Kürtler
14.10.2015
Devletin sorumluluğu
12.10.2015
Yüzsüz, pişkin ve arsızlar
11.10.2015
Dipteyiz. Var mı ötesi?
8.10.2015
Bir duyan varsa eğer...
5.10.2015
‘Seninle görüşeceğiz!’
3.10.2015
Bu neyin paniği?
30.9.2015
Bir ‘u’ şeklimiz eksikti, o da tamam!
28.9.2015
Sorgulamazsan ‘kaderin’ olur…
23.9.2015
AKP’nin kanlı miladı: Roboski…
22.9.2015
Seçim hükümeti mi operasyon hükümeti mi?
16.9.2015
‘Dur bakalım seçim olacak mı?’
14.9.2015
Ay… Cemile…
12.9.2015
Öcalan neden konuşmuyor?
9.9.2015
Hiçbir şey bir anda başlamadı…
7.9.2015
HDP’li bakanlar istifa etmeli
5.9.2015
‘Tayyip’in askerleri’ne ne oldu?
3.9.2015
‘Bana dokunmayan yılan’ iyidir mi sanıyorsunuz?
2.9.2015
‘Önce solcular için geldiler, bir şey demedim…’
1.9.2015
Türkiye, Saray’ın çiftliği olacak mı?
31.8.2015
38’in askerleri...
26.8.2015
Anaların ahını alan…
24.8.2015
1 Kasım’da test edilecek olan...
23.8.2015
HDP neden önemli?
19.8.2015
Bu psikolojiye teslim olmayalım
17.8.2015
Ya yine boyun eğmezsek?
16.8.2015
Bir saniye bile terk edemiyorlar
12.8.2015
Davutoğlu ve Kılıçdaroğlu’nun sorumluluğu
11.8.2015
Yok OHAL değil bunlar!
5.8.2015
Davutoğlu’nun ikilemi
3.8.2015
Hakikatlerimizi çürütmeyelim
30.7.2015
Kamu düzenini korumak…
26.7.2015
Bu filmi gördük, tekrar görmek istemiyoruz
22.7.2015
Suruç’ta katliam… Bu kez unutmayalım
20.7.2015
Herkes sorumluluğunu bilirse...
18.7.2015
Bir gün, günlerden bayram olsa...
8.7.2015
Davutoğlu ve AKP’nin ahlakı
7.7.2015
Siyasetin sorumluluk sınavı
4.7.2015
Nicedir kuşatılmışız…
30.6.2015
‘AKP bu dersi anlamazsa’
27.6.2015
Tansiyonu düşürelim, normalleşelim. Peki nasıl?
24.6.2015
Yeni bir MC mi?
22.6.2015
Anlaşıldı, ‘size rahat yok’ diyorlar
21.6.2015
Yarın Babalar Günü ya da uzaklara ağıt…
17.6.2015
Kitap, ‘bomba’, zaman ve liderlik
15.6.2015
'Galiba hata yaptık'!
14.6.2015
AKP’nin densiz yalakaları
8.6.2015
HDP barajı yıktı, AKP ikilemiyle baş başa
6.6.2015
Geçmişi değil geleceği oyluyoruz
5.6.2015
Sözüm AKP seçmenine…
4.6.2015
Bu, bir kararlılık tatbikatıdır
2.6.2015
DERSİM’DE SONUÇLAR BELLİ
1.6.2015
ELAZIĞ’DA HDP SÜRPRİZ YAPACAK
30.5.2015
Gerçekler hamasetle sıvanabilir mi?
27.5.2015
İtibar meselesi ya da kabahatin büyüğü
27.5.2015
Aleviler oylarını paylaşıyor
25.5.2015
Aleviler hep CHP’li miydi?
23.5.2015
7 Haziran sınavı
20.5.2015
‘İşkilli büzük dingilder’
19.5.2015
HDP barajı yıkıyor
16.5.2015
Diktatörlerin davası
14.5.2015
Zamane diktatörleri
11.5.2015
O, yani Kenan Evren…
6.5.2015
Psikolojik harp zamanlarından günümüze…
4.5.2015
‘Bunlar Ermeni’den ‘bunlar Zerdüşt’e...
2.5.2015
Böyle olmak zorunda değildi, ama...
29.4.2015
Adaletin sefaleti
27.4.2015
Adaletiniz yoksa...
25.4.2015
Yüzleşmek mi unutmak mı?
22.4.2015
AKP'nin unuttuğu...
21.4.2015
Dün 'hain" bugün 'paralel'
19.4.2015
AKP ne vaat ediyor?
16.4.2015
Erdoğan'ın girdabı...
13.4.2015
Asıl mevzuyu unutmayalım
0 0
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir. Yazılan yorumlardan MARMARA YEREL HABER GAZETESİ veya duzceyerelhaber.com hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
GÜNÜN YAZARLARI
Günün Yazarları


Aradığın Evi Bul. Emlak8.Net

Dijital Reklam Ajansı Serbay Interactive